Rusia dhe America, Donald Trump kërkon një ujdi të madhe me Vladimir Putin

administrator
Read Time7 Minutes, 22 Seconds

GEORGE W. BUSH pa në sytë e Vladimir Putin dhe pandehu se pa shpirtin e tij. Ai ishte  gabuar. Barack Obama u përpoq të “rivendoste” marrëdhëniet me Rusinë, por deri në fund të mandatit të tij në detyrë Rusia kishte aneksuar Krimenë, nxiti konfliktin diku tjetër në Ukrainë dhe mbushi vakumin e pushtetit se zoti Obama kishte shkuar në Siri. Donald Trump duket që dëshiron të shkojë shumë më tej dhe të krijojë një shtrirje krejtësisht të re strategjike me Rusinë. Mund të ketë ai sukses, ose do të jetë ai presidenti i tretë amerikan rresht që shp shpërfillet nga Z. Putin?

Detajet e rikonstruksionit të Z.Trump janë ende të paqarta dhe të ndryshueshme. Kjo është pjesërisht për shkak të mosmarrëveshjeve në rrethin e tij të brendshëm. Edhe ambasadori i tij në OKB ofroi “dënim të qartë dhe të fortë” për “veprimet agresive të Rusisë” në Ukrainë, romanca vllazërore e presidentit me Putin ishte ende duke u djegur në vetvete. Kur një intervistues i Fox News i përmendi Z. Trump këtë javë se zoti Putin është “një vrasës”, ai u përgjigj: “Ka shumë vrasës. Çfarë, mendoni se vendi jonë është aq i pafajshëm? ”

Për një president amerikan që sugjeron se vendi i tij është po aq vrasës që Rusia është e pashembullt, e gabuar dhe një dhuratë për propagandistët e Moskës. Dhe për Z. Trump që mendon se zoti Putin ka shumë për t’i ofruar Americës, është një llogaritje e gabuar jo vetëm për pushtetin dhe interesat ruse, por edhe për vlerën e asaj që Amerika duhet të heqi dorë në kthim.

Arti i marrëveshjes takohet me carin e vjedhjes

Nisur nga fjalët rreth Z. Trump, dorëshkrimi për Rusinë duket diçka si kjo: Amerika do të bashkohet me Putin për të shkatërruar “terrorin islamik radikal” -dhe në veçanti, Shtetin Islamik (IS). Në të njëjtën kohë Rusia mund të dakortësojë të braktisi bashkëpunimin e saj me Iranin, një armik të vjetër për Amerikën në Lindjen e Mesme dhe një kërcënim për aleatët e saj, duke përfshirë Bahreinin dhe Arabinë Saudite. Në Evropë, Rusia do të ndalojë ndezjen e konfliktit në Ukrainë, do të pajtohet të mos ngacmojë anëtarë të NATO-s në pragun e tij dhe, ndoshta, të hyjë në bisedime për kontrollin e armëve bërthamore. Në afat më të gjatë, lidhjet e ngushta me Rusinë mund të ndihmojnë për të frenuar zgjerimin kinez. Stephen Bannon, këshilltari më alarmant i Z.Trump, tha vitin e kaluar se ai nuk kishte “asnjë dyshim” se “ne jemi duke shkuar në luftë në Detin e Kinës Jugore për pesë deri në dhjetë vjet.” Nëse është kështu, Amerikës do t’i duhen aleatë dhe Rusia është një fuqi bërthamore  me një kufi 4,200km me Kinën. Çfarë ka për tu mos u pëlqyer?

Pothuaj çdo gjë. Pirateria ruse mund të ketë ndihmuar zotin Trump në zgjedhje, por kjo nuk do të thotë se ai mund të besojë Putinin. Interesat e Rusisë dhe Amerikës botë larg.

Në Siri, për shembull, Z.Putin  bën një zhurmë e madhe për të luftuar terroristët e IS, por ai nuk ka bërë asnjë përpjekje të vërtetë për të bërë atë që thotë. Çmimi i tij për të punuar me Amerikën mund të jetë që të sigurojë një prani të përhershme ushtarake ruse në Lindjen e Mesme nga regjimi i Bashar al-Assad, që gjatë kësaj jave u zbulua se ka varur mijëra sirianë pas gjyqeve dy ose tre minuta. Asnjë nga këto nuk është e mirë për Sirinë, stabilitetin rajonal apo Amerikën. Edhe në qoftë se Putin dhe Z. Trump ndajnë një qëllim të përbashkët (gjë që nuk e kanë) dhe amerikanët nuk shqetësohen nëse bëhen bashkëfajtor në krimet ruse (që duhet), forcat amerikane dhe ruse nuk mund luftojnë lehtë krah për krahu. Sistemet e tyre nuk punojnë së bashku. Për t’a bërë këtë, do të kërkohej ndarja sekreteve ushtarake, për të cilat Pentagoni shpenzon një pasuri për t’i mbrojtur. Përveç kësaj, avioni rus nuk shton shumë fuqinë ajrore të koalicionit për të sulmuar IS. Trupat tokësore do të bënin ndryshim, por zoti Putin ka shumë pak gjasa për t’i pozicionuar për luftim ato.

Po kështu, Rusia nuk është gati për t’u përballur me Iranin. Trupat e Iranit janë një plotësues i fuqisë ajrore ruse. Irani është një treg premtues për eksportet ruse. Dhe, mbi të gjitha, të dy vendet janë fqinjë që tregojnë çdo shenjë që punojnë së bashku për të menaxhuar në Lindjen e Mesme dhe nuk duan të luftojnë mbi të.

Nocioni se Rusia do të jetë një aleat i mirë kundër Kinës është edhe më pak real. Rusia është shumë më e dobët se Kina, me një ekonomi dhe popullsi në rënie dhe një ushtri më të vogël. Putin nuk ka as fuqinë dhe as prirjen për të iniciuar një grindje me Pekinin. Në të kundërt, ai vlerëson tregtinë me Kinën, ka frikë fuqinë e saj ushtarake dhe ka shumë të përbashkëta me udhëheqësit e saj, të paktën në tendencën e tij për detyruar fqinjët dhe të refuzojë pedagogjinë perëndimore për demokracinë dhe të drejtat e njeriut. Edhe nëse do të ishte e mençur për Amerikën që të përshkallëzonte konfrontimin me Kinën, gjë që nuk është, Z.Putin nuk do të ndihmonte aspak.

Rreziku më rëndë që Z.Trump ka keq llogaritur, megjithatë, është në Evropë. Këtu lista e dëshirave të Putinit bie në tre klasa: gjëra që ai nuk duhet t’i marri deri sa ai të sillet mirë, të tilla si heqjen e sanksioneve perëndimore; gjëra që ai nuk duhet të marrë në asnjë rrethanë, të tilla si njohja e krizës të tij në territorin e Ukrainës; dhe gjëra që do të dëmtojnë rendin dhe rregullat me bazë globale, të tilla si mbyllja e syve amerikane në dobësimin e NATO-s.

Putin do të donte që nëse zoti Trump do ti jepte një dorë më të lirë Rusisë “së afërt”, për shembull, duke hequr mbrojtjen anti-raketore të Amerikës në Evropë dhe ndalimin e NATO-s në zgjerimin e anëtarësimit me Malin e Zi, e cila pritet të ndodhi këtë vit. Z. Trump nuk duket të kuptojë se çfarë koncesioni gjigant do të jenë këto. Ai jep sinjale të përziera në lidhje me vlerën e NATO-s, duke e quajtur atë “të vjetëruara”, muajin e kaluar, por duke u zotuar për t’a mbështetur atë këtë javë. Disa nga këshilltarët e tij nuk duket se shqetësohen nëse BE shpërbëhet; si Putin, ata përqafojnë udhëheqësit të tilla si Marine Le Pen i cili nuk do të donte asgjë më shumë. Z.Bannon, duke pranuar se Rusia është një kleptokraci, sheh Putinin si pjesë e një revolte globale nga ana e nacionalistëve dhe tradicionalistëve kundër një aleati elitar liberal -dhe për këtë arsye një aleat natyror për Z. Trump.

Luajtur për një pinjoll nga një silovik.

Kërkesa për një ujdi të madhe me Putinin është një deluzion. Pa marrë parasysh se sa i madh si një negociator është  Z. Trump, nuk është marrëveshje e mirë është për të pasur. Në të vërtetë, një rrezik që neglizhohet është se zoti Trump, do të përfundojë kryesimin mbi një rënie të rrezikshme dhe destabilizuese me Putinin.

Më mirë se ose një ujdi ose një rënie, do të jetë të punuarit në gjëra të vogla për të përmirësuar marrëdhëniet e Amerikës me Rusinë. Kjo mund të përfshijë kontrollin e armëve dhe ndalimin forcave ruse dhe amerikane vijnë në goditje aksidentalisht. Republikanët në Kongres dhe këshilltarët e tij më të ndjeshëm, siç janë sekretarët e tij të shtetit dhe të mbrojtjes, duhet të përpiqen të bindin z Trump për këtë. Alternativa do të ishte shumë e keqe me të vërtetë.

 

Marrë nga TheEconomist

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Next Post

Koreja e Veriut deklaron se ka realizuar me sukses një test balistik

GEORGE W. BUSH pa në sytë e Vladimir Putin dhe pandehu se pa shpirtin e tij. Ai ishte  gabuar. Barack Obama u përpoq të “rivendoste” marrëdhëniet me Rusinë, por deri në fund të mandatit të tij në detyrë Rusia kishte aneksuar Krimenë, nxiti konfliktin diku tjetër në Ukrainë dhe mbushi […]